Paparazzigeratel

Ik ben opgesloten in mijn eigen huis. Ik hoef de klink van mijn voordeur maar omlaag te duwen of telelenzen schieten als zwarte raven door de metershoge heg. Hun helse geklik klinkt als een uitgehongerd kuiken dat zijn maal uit moeders mond slurpt. Ik durf me nauwelijks te bewegen; het paparazzigeratel leidt zijn eigen leven in mijn hoofd; ze zijn er altijd.
Als je verliefd bent, mag de hele wereld het weten; nu weet ik daar geen raad meer mee. Het is erger dan dat; ik heb ogen in mijn zij- en achterhoofd gekregen. De ramen van mijn badkamer en toilet zijn geblindeerd, ik ben gefixeerd op zwenkende bewakingscamera’s.
Al mijn kleding koop ik online sinds ik ontdekt heb dat de bonnetjes van mijn lingerie worden doorverkocht. Wil je weten wat een roddelrubriek voor zo’n stukje papier neertelt?
Ontbijt met z’n tweeën… Ik krijg geen hap meer door mijn keel. Wie weet tellen ze mijn calorieën en suggereren later een zwangerschap. Het ergste is dat mijn familieleden er ook in geloven. Waar rook is, is vuur, zeggen ze.
Voor de spiegel oefen ik mijn blik-zonder-uitdrukking; niets valt er aan me af te lezen, maar dan verzinnen ze het zelf. Zwanger? Nee, joh, niet eens mee bezig, en trouwens, ik ben nog niet getrouwd. Wanneer? Moet ik me daar nu ook al druk over maken?
Ik heb ooit gedacht dat mijn leven weer normaal zou worden, maar ik vrees dat ik me daarin heb vergist. Er rest mij niets anders; Wraak!
Iedere maand pap ik nu aan met een ander. Zodra de bewakingscamera goed op mij is gericht leg ik nietsvermoedend een hand op zijn billen. Het bonnetje van mijn nieuwste negligé laat ik achter.
Ik laat ze net zolang dokken totdat ze failliet zijn en in de finale sleur ik ze voor het gerecht. Wie? De consument die er geen genoeg van kan krijgen.