Een jonge vrouw verlaat een huis. Ze rent door een bos,
verstopt zich voor haar achtervolgers. ‘Marcy May…’ Voetstappen, gaat het haar
lukken? In de volgende scene eet ze in een wegrestaurant. Gehaast, voortdurend
om zich heen kijkend. Een jongen komt binnen, hij kust haar, maar laat haar
uiteindelijk gaan. Dan belt ze iemand op, ze heeft geen idee waar ze zich
bevindt.
Vanaf de eerste minuten voel je je als toeschouwer met deze
vrouw verbonden. Zonder dat je weet waarom, snap je dat deze vrouw moet
vluchten. Dat een film je al in die eerste minuten zo weet te pakken, slechts
door te suggereren, is knap. Vooral het zachte zoemen, de jankende motor van
een motorboot, het klotsen van het water geven de scènes sfeer. In flashbacks
wordt verteld wat er is gebeurd, traag en in beelden. De betekenis mag je zelf
invullen. Soms gaat dat irriteren.
