Intrigerende blik die je niet meer los laat

Anders, een jongeman van begin dertig, heeft lange tijd doorgebracht in een kliniek om van zijn verslavingen en depressies af te komen. Gedurende de laatste twee weken van zijn behandeling mag hij de kliniek verlaten om in het centrum van Oslo een sollicitatiegesprek te voeren. In de komende 24 uur volgen we Anders van heel dichtbij. We zien de reacties van zijn vrienden, familie als hun ooit verslaafde vriend op de stoep staat. Hoe reageren zij als blijkt dat Anders zich onzeker voelt over de stap naar een nieuw leven?

Het magische van deze film is dat je als kijker deel gaat uitmaken van de emoties en gedachten die Anders ondergaat als hij de mensen ontmoet die ooit voor hem zo belangrijk voor waren.

Emotionele naaktheid

Een jonge vrouw verlaat een huis. Ze rent door een bos, verstopt zich voor haar achtervolgers. ‘Marcy May…’ Voetstappen, gaat het haar lukken? In de volgende scene eet ze in een wegrestaurant. Gehaast, voortdurend om zich heen kijkend. Een jongen komt binnen, hij kust haar, maar laat haar uiteindelijk gaan. Dan belt ze iemand op, ze heeft geen idee waar ze zich bevindt.

Vanaf de eerste minuten voel je je als toeschouwer met deze vrouw verbonden. Zonder dat je weet waarom, snap je dat deze vrouw moet vluchten. Dat een film je al in die eerste minuten zo weet te pakken, slechts door te suggereren, is knap. Vooral het zachte zoemen, de jankende motor van een motorboot, het klotsen van het water geven de scènes sfeer. In flashbacks wordt verteld wat er is gebeurd, traag en in beelden. De betekenis mag je zelf invullen. Soms gaat dat irriteren.

Een film waarvoor film bedoeld is

De totaal verlamde en aan een rolstoelgekluisterde miljonair Philippe woont midden in Parijs in een kast van een huis. Streng en strak geregisseerd kun je de hulp voor deze zorgbehoevende man wel noemen. Als Philippe op zoek gaat naar de zoveelste verzorger krijgt hij de jonge Senegalees Driss voor zich, die alleen maar uit is op een handtekening om een uitkering aan te kunnen vragen.

De klassieke opgevoede Philippe, die geen arm of been kan bewegen neemt de onstuimige, spontane, maar ook criminele neger uit een van de Franse banlieus aan als zijn persoonlijke verzorger. 

Een Hollywood kaskraker is geboren

Wie neemt de menselijke emotie voor zijn rekening?

“Dit is mijn eerste film die ik niet compleet haat,” zegt Aki Kaurismäki, de Finse regisseur van Le Havre in een interview met de Volkskrant. Een vreemde uitspraak, maar als je als Fin in staat bent om zo’n Franse film te regisseren, roept dat ook enig wenkbrauwfronsen op.

Le Havre is zo Frans als Frankrijk kan zijn; het is een ode aan de wijn, de prachtige taal, Le Renault douze, het cliché van de accordeon; er hangt een sfeer die alleen een Franse havenstad uit kan ademen; de Normandische invasie heeft er zijn sporen nagelaten.

Lachend naar adem happen.

In Brooklynpark, gelegen in New York, slaat de elfjarige Zachary met een stok tegen het hoofd van de even oude Ethan. Gevolg: twee tanden eruit en een dikke lip. De ouders van beide jongens, Penelope en Michael (Jodie Foster en John C. Reilly) en Alan en Nancy (Kate Winslet en Christopher Waltz) komen bij elkaar om de zaak bij te leggen.

De hele film speelt zich af in een appartement in New York, de stad waar de Verenigde Naties zijn gehuisvest, de stad waar zoveel verschillende nationaliteiten al eeuwen in vrede met elkaar samenleven. Als de hele wereld daar bijeenkomt om resoluties te bedenken die verder bloedvergieten zullen tegengaan, dan moeten deze verstandige ouders dit dispuut ook zonder een noemenswaardig conflict af kunnen handelen. Ze willen toch een voorbeeld zijn voor hun eigen zonen?

Onweerstaanbaar straatschoffie

Billy Casper, de hoofdpersoon in de Engelse cultclassic ‘Kes’ uit 1969 van regisseur Ken Loach, is een straatschoffie. Vroeg in de ochtend brengt hij kranten rond en pikt melk en eieren van de melkboer. Voor de politie is hij geen onbekende. Op school kan hij niet stilzitten en maakt hij de leraren gek met zijn dromerige gedrag en zijn grote bek. Al in de eerste scene word je smoorverliefd op deze vijftienjarige knul, gespeeld door David Bradley, die gewoon in Barnsley op school zat en dankzij deze film later acteur is geworden.

Hors Satan

Voor een publiek dat het prettig vindt om uitgedaagd te worden

Het waait in het Noord-Franse duinlandschap. Het geluid van de wind, de briesende klanken vormen een personage op zich, een personage dat binnendringt in je gehoor. Een man loopt door het woeste landschap, hij zakt door zijn knieën en bidt. Dan loopt hij verder. Wie is hij? Geruis van bladeren.

Iedere ochtend klopt hij op een deur. Een jonge vrouw doet open en geeft hem twee boterhammen, soms neemt ze zijn was aan of overhandigt hem de schone was. De vrouw lijkt naar hem te verlangen, vraagt of hij haar wil kussen. Hij prefereert een kameraadschap, met haar kan hij door de natuur struinen. Duinen, bossen, uitgestrekte open vlaktes, maar ook struikgewas waar hij zich kan verstoppen, moeras en vennen. Hors Satan trekt je op een dwingende wijze de natuur in. De film plaatst de kijker in stille beelden, stillevens van de natuur.