Ze is in het wachten geboren

Geeske is een vissersvrouw. Vanaf haar huisje, boven aan de zeereep van een eiland tuurt zij over de zee en wacht iedere avond op haar man Johannes. In het tweede hoofdstuk, Zonsondergang, wordt duidelijk dat Johannes al enkele avonden niet is thuisgekomen. ‘Ze ademt diep in. Het zout dringt door tot in haar longen. Ze schraapt haar keel en slikt haar speeksel weg.’

In het eerste hoofdstuk, Doodtij (alle hoofdstukken hebben prachtige titels), maken we kennis met Gezientje, een vrouw die van het vasteland, de overkant, naar het eiland probeert te komen.

De zintuiglijke en poëtische taal van Bremmer geeft de lezer al snel het gevoel hoe graag Geeske haar man thuiskomen.

Een film waarvoor film bedoeld is

De totaal verlamde en aan een rolstoelgekluisterde miljonair Philippe woont midden in Parijs in een kast van een huis. Streng en strak geregisseerd kun je de hulp voor deze zorgbehoevende man wel noemen. Als Philippe op zoek gaat naar de zoveelste verzorger krijgt hij de jonge Senegalees Driss voor zich, die alleen maar uit is op een handtekening om een uitkering aan te kunnen vragen.

De klassieke opgevoede Philippe, die geen arm of been kan bewegen neemt de onstuimige, spontane, maar ook criminele neger uit een van de Franse banlieus aan als zijn persoonlijke verzorger. 

Een Hollywood kaskraker is geboren

Met losse eindjes gedachten aan elkaar knopen

In de tweede lezing over schrijven, gebundeld in ‘Aanvallend spel’ schrijft Thomas Roosenboom dat het literaire personage een strevend personage is. Op pagina 33 staat: ‘In een goede roman veroorzaakt het streven van de hoofdpersoon altijd een strijd, speelt zich een wedstrijd af, en daarom kost het geen enkele moeite zo’n boek uit te lezen.’

Deel 1 van Mathijsens debuut heeft als titel: ‘Waarin Carmen Chris voor het eerst ziet.’ Het is de eerste zin die de lezer leest, en waar een belofte in schuilt. Die belofte wordt echter pas ingelost op pagina 71. Dat is niet zo heel erg, want een geoefende lezer kan dat verlangen best uitstellen, maar dan hoopt hij dat die eerste 70 pagina’s opbouwen naar die ene ontmoeting.

Je blijft

Dora Eweg, de hoofdpersoon in Anna Drijvers romandebuut ‘Je blijft’, is 25 jaar en heeft zojuist haar studie Nederlands afgerond. Sinds het begin van haar studie maakt ze deel uit van een groep vrienden die elkaar regelmatig ontmoet bij een beeld van Picasso in het Vondelpark. Een van hen is Daaf op wie ze verliefd wordt.

Al haar vrienden zijn op zoek naar een baan en nemen daarmee afscheid van hun studietijd. ‘We wilden allemaal schrijven, of lezen, maar wisten niet precies waar we moesten beginnen of wat we wilden.’

Deze zin is kenmerkend voor het hele boek, want soms lijkt Drijver ook niet precies te weten waar ze moet beginnen of wat ze met haar verhaal wil. Zo is de roman bij vlagen een roman voor volwassenen, dan weer young adult, maar soms heeft het ook de stijl van een heus kinderboek.

De vrijwilligster

‘De roman is een intieme vorm, het verhaal speelt zich af tussen individuen,’ zei Ian McEwan onlangs op de Nederlandse televisie. ‘Het onderwerp kan wringen met het mondiale probleem dat erachter ligt.’

Hij zei dit over zijn roman Solar, maar het zou ook op kunnen gaan voor Antje Vissers debuut ‘De vrijwilligster’.

Hoewel de omslag en de titel niet echt uitnodigend zijn, is de taal van Visser dat wel! Het is Visser gelukt om de lezer een ontroerend en bij vlagen spannend verhaal in te trekken. Ze schrijft dwingend. Vanaf de eerste pagina’s raak je betrokken bij de vriendschap tussen Nuray, een jonge Turkse importbruid, en de Nederlandse sociologiestudente Willemijn, die als vrijwilligster Nuray Nederlands gaat leren spreken.

Dansen op asfalt

[Dit is een recensie, geschreven voor www.literairedebuten.nl]

Dansen op asfalt gaat over drie hoofdpersonages: Giselle, Gideon en Ruben, die later een driehoeksverhouding zullen krijgen. We volgen de drie levens in vijf bedrijven, vanaf 1973 tot aan 1989; de neergang van de Berlijnse muur. Als Giselle op negentienjarige haar verslaafde moeder ontvlucht, raakt zij snel daarna zwanger. Alexis, haar zoon, verdrinkt op vierjarige leeftijd als hij achter in de auto zit bij de onder invloed zijnde moeder van Giselle.

De vader van Misja pleegt zelfmoord voor zijn ogen. Misja begint pas weer met praten als hij jaren later de naam Gideon aanneemt.

Rubens vader is een van de leerkrachten die gegijzeld wordt in de school in Bovensmilde. Terwijl de treinkapers bij de Punt worden bevrijd, zit Ruben voor de (verboden) televisie te wachten of zijn vader ook die dag wordt vrij gelaten. Op twaalfjarige leeftijd ontvlucht ook hij de druk van zijn strenggereformeerde ouders.

Drie heftige verhalen, maar daar laat Prinsen Geerligs het niet bij.