Ze is in het wachten geboren

Geeske is een vissersvrouw. Vanaf haar huisje, boven aan de zeereep van een eiland tuurt zij over de zee en wacht iedere avond op haar man Johannes. In het tweede hoofdstuk, Zonsondergang, wordt duidelijk dat Johannes al enkele avonden niet is thuisgekomen. ‘Ze ademt diep in. Het zout dringt door tot in haar longen. Ze schraapt haar keel en slikt haar speeksel weg.’

In het eerste hoofdstuk, Doodtij (alle hoofdstukken hebben prachtige titels), maken we kennis met Gezientje, een vrouw die van het vasteland, de overkant, naar het eiland probeert te komen.

De zintuiglijke en poëtische taal van Bremmer geeft de lezer al snel het gevoel hoe graag Geeske haar man thuiskomen.

Een film waarvoor film bedoeld is

De totaal verlamde en aan een rolstoelgekluisterde miljonair Philippe woont midden in Parijs in een kast van een huis. Streng en strak geregisseerd kun je de hulp voor deze zorgbehoevende man wel noemen. Als Philippe op zoek gaat naar de zoveelste verzorger krijgt hij de jonge Senegalees Driss voor zich, die alleen maar uit is op een handtekening om een uitkering aan te kunnen vragen.

De klassieke opgevoede Philippe, die geen arm of been kan bewegen neemt de onstuimige, spontane, maar ook criminele neger uit een van de Franse banlieus aan als zijn persoonlijke verzorger. 

Een Hollywood kaskraker is geboren

Dat andere is een kleinigheid. Het is ons geheimpje.

Matthijs Kleyn is televisiemaker; de hoofdpersoon is dat ook. Op de achterflap schrijft Paul de Leeuw: ‘Vita leest als een tierelier. Na het lezen heb je het gevoel dat je er twee vrienden bij hebt. Een in je hart, een in je ziel.’ Dat is een waar compliment, maar de vraag is of je daar als debuterend schrijver blij mee moet zijn.

De roman Vita gaat over het begin en het einde van de relatie tussen Hylke Moorman en het mysterieuze meisje Vita met wie hij voor het eerst gelukkig is. Dat geluk spat van de pagina’s af en daarin weet de schrijver absoluut te overtuigen.

Wie neemt de menselijke emotie voor zijn rekening?

“Dit is mijn eerste film die ik niet compleet haat,” zegt Aki Kaurismäki, de Finse regisseur van Le Havre in een interview met de Volkskrant. Een vreemde uitspraak, maar als je als Fin in staat bent om zo’n Franse film te regisseren, roept dat ook enig wenkbrauwfronsen op.

Le Havre is zo Frans als Frankrijk kan zijn; het is een ode aan de wijn, de prachtige taal, Le Renault douze, het cliché van de accordeon; er hangt een sfeer die alleen een Franse havenstad uit kan ademen; de Normandische invasie heeft er zijn sporen nagelaten.

Dan worden kunst en leven een...

Soms sla je een roman dicht en merk je bewust op dat je door het lezen rijker bent geworden. Je hebt een tijdlang meegeleefd met een aantal personages die door hun belevenissen of door de tijd waarin ze leefden jou als lezer iets hebben geleerd. Dat is absoluut het geval als je ‘Het grote zwijgen’ van Erik Menkveld tot je hebt genomen. Er ontstaat zelfs een verlangen om nog meer te weten te komen over de twee hoofdpersonen: de componisten Alphons Diepenbrock en Matthijs Vermeulen.

Lachend naar adem happen.

In Brooklynpark, gelegen in New York, slaat de elfjarige Zachary met een stok tegen het hoofd van de even oude Ethan. Gevolg: twee tanden eruit en een dikke lip. De ouders van beide jongens, Penelope en Michael (Jodie Foster en John C. Reilly) en Alan en Nancy (Kate Winslet en Christopher Waltz) komen bij elkaar om de zaak bij te leggen.

De hele film speelt zich af in een appartement in New York, de stad waar de Verenigde Naties zijn gehuisvest, de stad waar zoveel verschillende nationaliteiten al eeuwen in vrede met elkaar samenleven. Als de hele wereld daar bijeenkomt om resoluties te bedenken die verder bloedvergieten zullen tegengaan, dan moeten deze verstandige ouders dit dispuut ook zonder een noemenswaardig conflict af kunnen handelen. Ze willen toch een voorbeeld zijn voor hun eigen zonen?

Onweerstaanbaar straatschoffie

Billy Casper, de hoofdpersoon in de Engelse cultclassic ‘Kes’ uit 1969 van regisseur Ken Loach, is een straatschoffie. Vroeg in de ochtend brengt hij kranten rond en pikt melk en eieren van de melkboer. Voor de politie is hij geen onbekende. Op school kan hij niet stilzitten en maakt hij de leraren gek met zijn dromerige gedrag en zijn grote bek. Al in de eerste scene word je smoorverliefd op deze vijftienjarige knul, gespeeld door David Bradley, die gewoon in Barnsley op school zat en dankzij deze film later acteur is geworden.